Szukasz gotowych spółek do rejestracji (założenia) spółki w Warszawie? Na sprzedaż setki spółek!

Planowanie strategiczne i zarządzanie strategiczne

W technokratycznych kulturach, które uprzednio były w powszechnym zwyczaju w przedsiębiorstwach, podstawę dominującego stylu zarządzania stanowiło podejmowanie decyzji i sterowanie. Działania o charakterze strategicznym ogniskowały się na sporadycznych gwałtownych zmianach, w przeprowadzeniu których brali udział najlepsi specjaliści z dziedziny zarządzania, w szczególności w sprawach kadrowych.

Podstawę posunięć strategicznych stanowiły często prognozy prawdopodobnych przyszłych trendów. Wykorzystując te prognozy, formułowano cele w kategoriach ekonomicznych. Kolejność postępowania była jak następuje:

– 1. Cel,

– 2. Strategia lub sposoby osiągnięcia celów,

– 3. Środki.

Skutkiem takiego rozumowania strategia stała się dziedziną głównych specjalistów od spraw zarządzania. Celem było często podjęcie zdecydowanych, jasno określonych działań, wspieranych wynikami prognoz i – w dużym stopniu – rezultatami pracy myślowej.

Większość z tych czynności była wykonywana przez ludzi zajmujących się planowaniem i przez doradców. Kilku pokoleniom magistrów z dziedziny zarządzania wpajano taki właśnie tok myślenia dotyczącego opracowywania strategii. Robert H. Hayes ujął to następująco: „Planowanie strategiczne stawało się bardziej mapą umożliwiającą wybór drogi prowadzącej do osiągnięcia celu niż kompasem, który pozwala sterować w sytuacjach dużej niepewności”. Taki punkt widzenia zagadnień związanych ze strategią w sposob naturalny odzwierciedlał obowiązującą w tamtym okresie zasadę przewidywalności zachowania się świata zewnętrznego.

Hayes napisał również: „Przemysł amerykański rozpocząłem badać prawie 30 lat temu. W tym czasie miała miejsce rewolucja w teorii i praktyce zarządzania: objawiło się to w szczególności tym, że do prac związanych z planowaniem strategicznym przystąpiło wielu zdolnych i mających fachowe wykształcenie przedstawicieli kadr kierowniczych. W miarę jak rozwijały się sztaby korporacji a koncepcja strategii poczęła dominować w szkoleniu i praktyce działalności gospodarczej, nasze fabryki systematycznie oddawały pole tym zakładom w innych krajach, w których do spraw strategii przywiązywano mniejszą wagę a „profesjonalizm” kadry kierowniczej był znacznie mniej zaawansowany”.

Koncepcja zarządzania strategicznego spowodowała, że plan strategiczny stracił znaczenie jako narzędzie strategii. Plan ten jest traktowany raczej jako utrudnienie w myśleniu strategicznym, ponieważ wiąże organizację decyzjami podejmowanymi na górze, a ponadto ogranicza jej swobodę w zakresie przemyśleń związanych z podejmowaniem własnych inicjatyw. Plan strategiczny zwiększa znaczenie Rachmistrzów, to znaczy ludzi, którzy mierzą jakość w odniesieniu do ustalonych celów. Zarządzanie strategiczne wyróżnia zaś Wykonawców, to znaczy tych, którzy wykazują inicjatywę nie tylko w myśleniu, lecz także w działaniu.

Posługując się systematycznie terminem zarządzanie strategiczne zamiast planowanie strategiczne, wielu z nas w sposób przemyślany stara się podkreślić znaczenie podejścia, którego podstawę stanowi przedsiębiorczość. Uważamy bowiem, że jest ono bardziej istotne niż tradycyjne podejście technokratyczne. Jest to jedna z najpoważniejszych przyczyn powodujących, że zasób wiedzy przedsiębiorstwa zaczyna odgrywać coraz znaczniejszą rolę w nowoczesnej historii rozwoju przedsiębiorstwa.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.